Bir yaşında kurbağadan korkmuş bir adamın çocukluğunda kurbağayı bile görmemiş bir genç topluluğuna bir şeyler anlatıyorsa da anlatmak istediklerini anlatmadığı ortadadır. Hele yirmi yaşında para kazanmasını, sefaleti tatmasını puf böreğini…
Dünya eski zamanları epeydir bakın. Cennet, Adem ve Havva Dum elmaları, palmiye meyvaları, hurmalar, yılanlar beraber yaşıyorlar hiç bir eksiği yok. Bir şeyler oluyor yaşadıkları yer cennet olmuyor artık. Cennet…
Hemen her kelime bir şeyler anlatıyor. İçinde saklı anlatıyorlar anlayana. Her kelime yaşamaya çıkıyor bir soluk. Kimbilir gül bahçesini, lapa lapa kar yağarken uzanıp yatmanın gül bahçesinde öğrenildiğini ancak ruhlara…
Hadi bizim büyük patlama aşık oluyoruz, birkaç sinir impuls yanması o kadar. Atın, Zebranın tepinmesine de pek bir şey denemez, atın eşeğe hee demesi başka bir tür kablo yanığı biraz…
Ne yöne niyet başlanmış yolların sadece tesadüf bile değil bir anda pusulasının iki tıkırdaması titremesi hali nasıl başka yerde bitmişlikleri. Avutulmak istenen akşamlar, boşaltılmış sokaklar ve avutulmadığından uykuyla tanışılmadan bitmiş…
Bir uzanan el, daha önce hiç olmamış ”Bir duble gece içine bolca yalnızlık, biraz kırmızılık versin tesadüf, cüruluğunu alsın birkaç tutam unutkanlık adını sen koy ne bombası?”. Gecelere akşamı bitirirken…
Yağmur yağıyordu, dinmeyecek gibi ıslanıyorlardı, dinmiyordu. Yağmıyor dercesine ağır, küçük bitmesin adımlarıyla uzatılmış bir yolu yürüyorlardı. Birbirinin hayatlarına dokunmuşlardı o zamana kadar. Girmeyi hiç hesaplamamışlardı. Islanıyorlardı, ortaklıkları gökyüzünden inen damlaların…
Geceyi bitirmiş olmalı, bitmemiş. Bir uyku hasreti, bitirmemenin geceyi uzatan bir takılma. Müzik bile geceden of baş ağrısı birde. Bir yerlere saklanmış uyku, perişan üstüne nasıl geçirilmiş çözülemeyen bir pijama…
Uzayı anlatırlar yamru yumru bir yerlerde patates kılıklı birikmişlikler. Hesap kitap yapıp böyle olmalı diyorlar yüksek en yüksek matematikçiler. Ben yüksekten korkarım. Hayat yamru yumru bir şeydir, düz hiç değildir.…
Mutluluğu istemenin, mutluluğun hep bir boğazımızda kalma ihtimali vardır. Çoktur da diyebiliriz. Nereden duydum belki de okudum doğru yanlış nasıl neye dayanarak böyle bir çıkarım yapmışlardı onu da bilmiyorum. Kopenhag…